هیچ نتیجه گیری روشنی در مورد اینکه کدام روش دیالیز باید در مرحله نهایی نفروپاتی دیابتی استفاده شود وجود ندارد. درمان دیالیز صفاقی نسبت به همودیالیز تأثیر کمتری بر سیستم قلبی عروقی و محافظت بهتر از عملکرد کلیه باقی مانده دارد و ممکن است برای برخی از بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی مناسبتر باشد.
زمان شروع دیالیز صفاقی در بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی
با توجه به ویژگی نفروپاتی دیابتی مرحله نهایی، درمان دیالیز باید زودتر از بیماران غیر دیابتی انجام شود. در صورت عدم وجود عفونت روده ای، دیورتیکول، چسبندگی شدید صفاقی و غیره، آماده سازی پیش از دیالیز را می توان زمانی که میزان فیلتراسیون گلومرولی (GFR) به 20-30 میلی لیتر در دقیقه کاهش داد، شروع کرد و دیالیز را می توان با GFR شروع کرد. کمتر از 15 میلی لیتر در دقیقه است. اگر علائم اورمی شدید، مانند اسیدوز، اختلال الکترولیت، نارسایی قلبی، تهوع، استفراغ و غیره وجود داشته باشد، ممکن است از قبل دیالیز مناسب باشد.
برنامه دیالیز صفاقی
1. درمان دیالیز صفاقی با دیالیز صفاقی گلوکز می تواند باعث اختلالات متابولیک مانند هیپرگلیسمی شود. محیط pH پایین مورد نیاز برای فرآیند آماده سازی می تواند باعث التهاب مزمن صفاق و آسیب به صفاق شود. پس از جذب گلوکز، محصولات گلیکاسیون نهایی می توانند در بدن تولید شوند (AGEs)، AGE ها می توانند به گیرنده های خاصی روی سلول های مختلف (مانند سلول های ماهیچه صاف عروق، سلول های اندوتلیال و غیره) متصل شوند و در نتیجه خون غلیظ شود. دیواره عروق، القای ایسکمی بافتی و سایر اختلالات. دیالیز آیکودکسترین و دیالیز اسید آمینه را می توان در بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی استفاده کرد. اولی از پلی ساکارید به عنوان یک عامل اسمزی استفاده می کند که دارای ویژگی های نگهداری طولانی فشار اسمزی، راندمان اولترافیلتراسیون بالا و تشکیل کمتر AGE است و به ویژه برای بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی مرحله پایانی مناسب است. دیالیز اسید آمینه حاوی گلوکز نبود و فشار اسمزی نزدیک به فشار اسمزی 2.5 درصد دیالیز گلوکز بود (365 mOsm/L در مقابل 396 mOsm/L). این نه تنها می تواند اولترافیلتراسیون ایجاد کند، بلکه مستقیماً مواد مغذی کمبود بدن انسان را نیز تکمیل می کند (هر کیسه 2 لیتری می تواند 22 گرم اسید آمینه فراهم کند)، که برای بیماران دیالیز صفاقی دیابتی، به ویژه آنهایی که دچار سوء تغذیه هستند، مناسب است.
2. حالت دیالیز و دوز دیالیز انتخاب رژیم دیالیز صفاقی و دوز دیالیز در بیماران دیابتی باید بر اساس ویژگی های انتقال صفاقی باشد و تفاوت معنی داری در عملکرد انتقال صفاقی بین بیماران نفروپاتی دیابتی و غیر دیابتی مبتلا به ESRD وجود ندارد.
اقدامات دیگر
1. کنترل قند خون: بیماران دیالیز صفاقی دیابتی اصولاً علاوه بر کنترل رژیم غذایی باید از انسولین برای کنترل قند خون نیز استفاده کنند.
رژیم غذایی: برای اطمینان از تامین کالری، کل کالری روزانه پس از دیالیز 1800-2000 کیلوکالری، با میانگین 35 کیلو کالری/(کیلوگرم در روز)، رژیم غذایی پروتئین با کیفیت بالا 1.{4}}.2 گرم در روز است. (kg·d) انتخاب می شود و مصرف آب و نمک سدیم به درستی کنترل می شود. مکمل با ویتامین های محلول در آب.
استفاده از انسولین: از آنجایی که دیالیز حاوی مقدار زیادی گلوکز است، بیماران دیالیزی باید روزانه 100-200 گرم بار گلوکز اضافی اضافه کنند، که باعث می شود قند خون در طول درمان دیالیز به شدت نوسان کند. کنترل دشوارتر است
مسائلی که باید از آنها آگاه بود
1. ارزش هدف کنترل قند خون: حفظ سطح قند خون طبیعی در طول کل فرآیند تبادل مایعات، کنترل قند خون پس از غذا و جلوگیری از هیپوگلیسمی. قند خون ناشتا باید در حدود 7 کنترل شود.{2}} میلی مول در لیتر، قند خون بعد از غذا باید حدود 10 میلی مول در لیتر و هموگلوبین گلیکوزیله باشد.<>
2. مصرف انسولین: اصولاً انسولین باید اولین انتخاب برای همه بیماران دیالیز صفاقی به ویژه بیماران CAPD باشد. توصیه می شود از انسولین کوتاه اثر استفاده کنید، به طور کلی نه انسولین طولانی اثر، زیرا این بیماران نیمه عمر انسولین طولانی مدت دارند (کاهش کلیرانس کلیوی انسولین)، و انسولین طولانی اثر برای کنترل قند خون مفید نیست.
3. راه تجویز: تزریق زیر جلدی و (یا) تزریق داخل صفاقی. مزیت اولی ساده، راحت بودن و کاهش احتمال عفونت شکمی است. اما به دلیل عواملی مانند محل تزریق و غلظت، جذب انسولین پایدار نیست، قند خون به شدت نوسان می کند و اغلب هیپوگلیسمی رخ می دهد. مزیت تزریق داخل صفاقی این است که صفاق می تواند به آرامی انسولین را جذب کرده و از طریق ورید باب وارد گردش خون سیستمیک شود و این فرآیند به حالت فیزیولوژیکی آزادسازی انسولین نزدیکتر است. با این حال، تجویز داخل صفاقی احتمال عفونت داخل شکمی را افزایش میدهد و کیسه دیالیز و خط لوله انسولین را جذب میکنند که بر کارایی تأثیر میگذارد. بیماران اغلب نیاز به افزایش دوز انسولین دارند (معمولاً 2 تا 3 برابر دوز انسولین زیر جلدی).